IV

Dodatek specjalny

29 września 2008 * Kurier Galicyjski

BAL LWOWSKI

TĘSKNOTA

Idę do Ciebie razem,

Dama umarła

Przy lwowskiej ulicy,

Idę do Ciebie przestrzennie,

Z kwiatkiem uśpiona,

W okrągłej sali

Smutek przemieniam

Na poły smutna,

W kątku zasypiał

w dumanie.

Na wpół stęskniona.

Kwiatek konwalii.

Bezbrzeźnie mi i bezdennie.

Już Nowy Rok nam przyświeca,

Za nami lata zmęczone.

Tu wicher zaśpiewa na chwilę,

Zapraży słoneczko prześnione.

Bo nie wiedziała

W rączce go miała

Mgła konwaliowa,

Dama spóźniona,

Że już nie każdy

Na poły smutna

Wraca do Lwowa.

Na wpół stęskniona.

Gdy nie pojawił

Kraków, 2008 r. wiersz

Się ten z oddali,

A tyle miast jest w oddali,

napisany na II Ogólnopolski

Umarł i zastygł

Alina Borkowska Szumańska

Ile mych spojrzeń w Twą stronę

Festiwal Piosenki Lwowskiej

Kwiatek konwalii.

Czy branką mi byłaś

i Bałaku Lwowskiego

MOJA

DLA

w bezmiarze,

Kochanką, miłością i żoną.

DŁONIE JESIEŃ

Już księżyc się zmienia złociście,

ŻONA

CIEBIE

Wciąż jesteś przede mną

i we mnie.

Czy nie jest to już

Twoje dłonie mnie poznały

Nadchodzi jesień,

wszystko jedno?

Gdy zziębnięte były obie,

Smutny ptak nie śpiewa,

Moja żona urodziła się we mnie

Bezbrzeźnie mi i bezdennie.

W duszy mojej się ogrzały

Z mgieł powiewnych

Tylko szum górskiego dochodzi

Pachnąca róży poziomkami,

I do dziś je mam przy sobie.

powstała jej postać

potoku,

Miłością są tylko słowa

Odwracam wzrok i widzę

I utkała miłością swe życie

Wieczorne liście i poranne

I snują się nadaremnie

Ciebie.

By już we mnie i ze mną

drzewa

Gdy nasza miłość do Lwowa…

Mieniącą tęczy się blaskami,

pozostać.

I szklana kropelka w twym

Bezbrzeźnie mi i bezdennie.

Tęczy powstałej samej z siebie.

jesiennym oku.

„Odlatujące ptaki” 1995 r.

Kraków, 2008 r., wiersz

napisany na II Ogólnopolski

Przymykam oczy, widzę

Na Pęksowym Brzyzku,

Festiwal Piosenki Lwowskiej

Gdzie nie ma pór roku

jasność,

BYŁAŚ MI

i Bałaku Lwowskiego

Oczy otwieram nieboszczytem

PANNĄ

NIOBE

Twoje dłonie są myślące,

Gdy w mych myślach coś się

dzieje,

Byłaś mi panną,

Jaka jesteś gdy przychodzisz

Twoje dłonie są milczące,

Zielną dziewanną,

Nocą niespodzianie,

Gdy w twych oczach wiatr

Słońca purpurą,

Jeszcze nie tknięta wchodzisz

szaleje.

Lśni szklana kropelka w twym

Żywą naturą.

Noc zmienia się w ranek.

jesiennym oku,

Twoje dłonie pamiętają

Wokół tylko wieczna cisza się

Darujesz usta ściśnięte trwogą,

Gdy się w topolę

To co jest do pamiętania

T

rozbrzmiewa

Przekraczasz progi trwania,

Już wtopoliłaś,

I w tej poświacie chciałbym

I moimi się splatają

o poranne liście i wieczorne

Żagwi pożogę wchłaniasz.

Smukłością swoją

Aż do czasu przemijania.

zasnąć

drzewa.

Słońce zaćmiłaś.

I zbudzić się Twym jasnym

Czy bogowie zezwolą?

„Odlatujące ptaki” 1995 r.

„Odlatujące ptaki” 1995 r.

świtem.

A jak kwieciłaś się

Radość się zmienia w trwogę,

Nadkwieciście,

Cóż z nami będzie,

Śpiewnym odruchem twarz

Na pozór w srebrze,

gdy skamieniejesz,

W sensie złociście.

Zmieniając się w Niobe?

swą zmieniasz,

Twym nagim szczytem

A jak śpiewałaś,

SZAFA

obnażonym,

A jak szeptałaś

Jak księżyc złotem się

I jak płakałaś,

odmieniasz,

To pokochałaś.

Złotem Twym, pięknem

Na strychu stała stara szafa,

rozognionym.

I złotem srebrzysz,

Ktoś tam postawił stary grat,

I srebrem złocisz,

Zapewne nową sobie sprawił,

Stąpasz po ziemi,

Bywa i tak.

Dla Ciebie żniwne polne kłosy,

Pod niebo wznosisz.

Dla mnie Twa rozkosz

Szafie na strychu smutno było,

uskrzydlona,

Strzeliście – modro,

Więc w wolnych chwilach

Dla Ciebie ramion mych

Jawnie – błękitnie,

myślała tak;

osłona,

Ty jesteś dobro,

Że w swej młodości przecież

Dla mnie kropelki rannej rosy.

Co nie przekwitnie.

była

Najcudowniejszą z szaf.

Brama Gliniańska we Lwowie

Ali (żonie)

„Wiersze” 1998 r.

na urodziny, Lwów 1999 r.

„Odlatujące ptaki” 1995 r.

MARIA BASZA zdjęcia