20

Hucułka z wyboru

17 31 marca 2009 * Kurier Galicyjski

W KRAINIE GÓR – I...CZEGOŚ WIĘCEJ

Autorka artyku³u w Bieszczadach

BARBARA STASIAK

by³am szarym, ¿¹dnym pracy

tekst i zdjêcia

i zarobku cz³owiekiem w Ang-

lii, Norwegii.

Kiedyœ przeje¿dza³am przez

Najemnych pracowników

Ukrainê, przez Lwów. By³o to

bra³o siê z punktów. W okolicy

w 1976 roku, wtedy by³o to

Warszawy by³o ich wiele.

ZSRR i nie myœla³am o tym

Mialam to szczeœcie, ¿e moi

kraju inaczej. Pozosta³o wspom-

pierwsi robotnicy trafili do

Grabienie siana w Sinicach. W dole Werchowyna

nienie 24-godzinnego czekania

mnie z polecenia. I tak ju¿

zosta³o na kilka lat.

na wjazd, dróg obsadzonych

gdzieœ na Podlasiu s¹ takie

Gdyby nie Ola, pewnie nig-

szpalerami krzaków i drzew,

œwiaty. Nie wiem.

dy nie trafi³abym na Hucul-

i wie¿, gdzie rejestrowano

Przez pewien czas miesz-

szczyznê.

tranzyt zagranicznych samo-

kaliœmy z mê¿em, jak siê nam

Traf, szczêœcie, los. Po prostu

chodów. I bruku we Lwowie,

wtedy wydawa³o, niemal na

„sudŸba”.

maleñkiego mieszkania, gdzie

koñcu œwiata, w ma³ej wsi 30

Namawia³a mnie, ale d³ugo

przyjêto nas serdecznie na noc

km od S³upska. Piêknie, lasy,

u „znajomych znajomych”.

nie mog³am siê zdecydowaæ.

jeziora, ale wieœ byla… pope-

I wyprawy na pieczarki do

To by³ czas mojej wyj¹tkowej

geerowska, a ziemie – odzys-

parku – wyd³ubywa³o siê je

fascynacji fotografi¹ i chyba

kane. Nie zosta³o tam nic z du-

spod asfaltu, który z powodze-

to przewa¿y³o. To, zmêczenie

cha starych czasów, a pegeery

niem wybrzusza³y.

i samotnosæ. Z dwójk¹ znajo-

zdemoralizowa³y ludzi. Œwiat

Po tranzytowym pobycie

mych zdecydowaliœmy siê na

ten przera¿al mojego mê¿a.

zaci¹ga³am œpiewnie, kre-

wyjazd, dla zdjêæ. Bo kraj

I choæ nic nie mówi³, odetchn¹³

z ulg¹, kiedy zmuszeni sytu-

acj¹ finansow¹, musieliœmy

go opuœciæ.

Tu, na HuculszczyŸnie,

wpad³am w œwiat, który ¿y³

Nowy dom Barbary Stasiak w trakcie remontu

¿yciem z pocz¹tku XX wieku.

zmieni³o faktu, ¿e wyjecha-

liœmy z Polski rankiem, ¿eby

bez przystanków dojechaæ

w Karpaty, do Werhowyny, do

Oli.

Zaraz za granic¹ rozpêdzi-

³am siê na nie nowej, ale

nieŸle wygl¹daj¹cej drodze,

aby za chwilê gwa³townie ha-

Ola i jej m¹¿ Jura w strojach huculskich

mowaæ przed dziur¹, w której

ko³o straci³aby i ciê¿arowka.

sowo, rodzice zarzucali mi, ¿e

Zawsze szuka³am œwiata, który od-

udajê. A to po prostu melodia

szed³, w Polsce. Tu, na HuculszczyŸnie,

wpadla mi w ucho.

30 lat póŸniej przekro-

wpad³am w œwiat, który ¿y³ ¿yciem

czy³am tê granicê jeszcze raz.

z pocz¹tku XX wieku.

W tym czasie w Polsce zwy-

Marusia - córka Oli w huculskim stroju

k³y cz³owiek myœla³ ci¹gle

o Ukrainie jak o cz¹stce ZSRR.

ci¹gle w Polsce egzotyczny, bo

Bez bie¿¹cej wody, bez kana-

Potem by³am ju¿ czujna. Gra-

Po pierwszym szoku innoœci,

Pomimo przemian. To by³

inaczej.

lizacji, bez dróg. Polscy górale

nicê przekraczaliœmy w Kor-

dotycz¹cym szaroœci, stanu

œwiat zza wschodniej granicy.

Ja, dodatkowo, po pobycie

zapomnieli, co znaczy byæ

czowej, oczywiœcie nie przy-

dróg, wygl¹du ludzi na uli-

Wnika³ w ten nasz „europej-

w polskich Bieszczadach,

góralem. Tu z tajstrami na ple-

zwyczajeni do oznakowania

cach, zaczynaj¹ pojawiaæ siê

ski” œwiat szarym t³umem

liczy³am na coœ podobnego.

cach mia³o siê od drogi pó³torej

dróg, nie trafiliœmy na obwod-

wspomnienia Polski, ktor¹

¿¹dnych pracy ludzi. Ma³o kto

Pustkowia, klimat, tchnienie

i wiêcej godziny do domu, w

nicê Lwowa. Przejazd przez to

zna³am z dzieciñstwa i m³o-

zadawa³ sobie trud wspom-

historii w tych górach wywar³o

góry. Czasu huculskiego – szyb-

miasto, wtedy, po raz pierw-

doœci. Bartek i Alinka, jad¹cy

nienia Polaków we wczesniej-

na mnie du¿e wra¿enie.

ko siê nauczy³am, ¿e p³ynie on

szy, wspominam jak kosz-

ze mn¹, s¹ du¿o m³odsi. Polska,

szej Europie. Ja te¿ kiedyœ

Szczerze mówi¹c, trochê siê

inaczej dla przybyszów.

mar. Znaki prawie niewi-

ktor¹ pamiêtam, nie by³a ich

baliœmy. To, co s³yszeliœmy

doczne, ka¿dy i tak jeŸdzi, jak

Polsk¹.

Gdyby nie Ola,

Huculskie „za

o Ukrainie i bezpieczeñstwie

chce, ludzie wciskaj¹ siê w

Dojechaliœmy przed zmierz-

pewnie nigdy nie

chwilê” znaczy

tam, nie nastraja³o najlepiej.

sznur samochodów w ka¿dym

chem, Ola wybieg³a kawa³ek

Ca³y czas powtarza³am sobie,

miejscu. Widaæ ruch „bizne-

po nas, bo jeszcze wtedy nie

trafi³abym na

co innego, ni¿

¿e podobne opinie s³ysza³am

sowy” jak w Polsce, w oczy

rozumia³am, co to jest „k³adka”

Huculszczyznê.

w jêzykach

o Polsce, kiedy jeŸdzi³am na

cisn¹ siê prowizoryczne tab-

i stanê³am przy moœcie.

Traf, szczêœcie,

europejskich.

zarobki do Anglii, równie

lice reklamowe dziesi¹tków

***

durne i wydumane . A przecie¿

ma³ych firm. Odetchnê³am

Zawsze szuka³am œwiata,

los. Po prostu

Jak i huculskie

i ja, i inni w tym czasie ¿yli

z ulg¹, kiedy wyjechaliœmy

który odszed³, w Polsce. Mo¿e

„sudŸba”.

„niedaleko”.

w Polsce bezpiecznie. Co nie

z miasta.

nie by³am wszêdzie, mo¿e