kurier kulturalny

28

1 – 14 kwietnia 2011 * Kurier Galicyjski

oNa bardzo LubiŁa kWiaTy

jURij SmiRNoW

tekst i zdjęcia

28 marca w pomieszcze-

niach starego zamku Żół-

kiewskich i Sobieskich od-

była się niecodzienna impre-

za. Na zaproszenie rodziny

śp. Heleny Krupy-Hawryluk

przyszli liczni goście, zna-

jomi i przedstawiciele admi-

nistracji miasta Żółkwi, aby

uczcić pamięć niezwykłej ko-

biety, matki, babci, nauczy-

cielki i gorliwej parafianki

miejscowej parafii rzymsko-

katolickiej. a to wszystko z

okazji jubileuszu stulecia jej

urodzin (przeżyła 97 lat, od-

chodząc 10 czerwca 2008 r.).

Inicjatorem tego wzruszającego

spotkania była rodzina pani Heleny,

zwłaszcza córka Maria Bogumiła Kier-

nicka i wnuczka Alina Bojczuk. To one

z pietyzmem przygotowały spotka-

nie – zebrały ludzi, wystawiły obrazy,

które Helena Krupa malowała przez

całe swoje życie. Goście mogli rów-

dotyczących jej babci. Wśród nich zna-

nież obejrzeć film, który zrobiła TVP

lazły się także wspomnienia siostry Ma-

jeszcze za życia pani Heleny, a także

teuszy Tryndy OP, która od lat pracuje

multimedialny krótki życiorys, zrobiony

w Żółkwi i dobrze znała panią Helenę.

przez wnuczkę Alinę, która przez całą

Kiedy oglądaliśmy film o pani

imprezę z ogromnym poświęceniem

Helena Krupa-Hawryluk

Helenie Krupie-Hawryluk, zwróciłem

opowiadała zebranym o szczegóło-

uwagę na deklamowanie wierszy Mic-

wych wydarzeniach z życia swojej bab-

kiewicza, niezwykle wyraziste, ekspre-

ci. Obecni przybyli do Żółkwi ze Lwo-

sywne. Mówiła piękną polszczyzną,

wa i Stanisławowa (m.in. ks. Bazyli Pa-

którą wyniosła z domu rodzinnego i z

wełko). Przyszedł również miejscowy

seminarium nauczycielskiego. Kiedy

proboszcz ks. Józef Legowicz. Uczcić

zakończyła kolejny wiersz, powie-

pamięć tak zasłużonej osoby przyszli

działa: „Mówić dalej?” i uśmiechnęła

również przewodniczący Rady Rejo-

się. Wtedy wydawało się, że zejdzie

nowej Tadeusz Szwaj, kierownictwo

Wyciąg metrykalny. Helena

z ekranu i zacznie czytać wiersze dla

wydziału oświaty rejonu żółkiewskie-

Krupa, córka józefa i anny

obecnych na sali. Wtedy właśnie po-

go, nauczyciele i byli uczniowie szkoły

urodziła się 18.iii.1911 r. w mo-

obrazy pani Heleny

znałem ją, przypomniałam sobie, że

nr 1, w której Helena Krupa uczyła w

ściskach

latach 1947-1972 aż do emerytury.

Helena Krupa urodziła się w 1911

Od 1988 r., gdy tylko władza

roku w polskiej rodzinie w Mościskach.

zwróciła wiernym kościół p.w. św.

Od dzieciństwa miała piękny głos

Wawrzyńca, była jedną z pierwszych

i zdolności artystyczne. Wybrała w

parafianek. Od tego dnia każdego dnia

alina Bojczuk – wnuczka He-

końcu zawód nauczycielki. W latach

przychodziła do świątyni.

leny Krupy-Hawryluk

1926-1931 studiowała w żeńskim se-

- Miała swoją ławkę w prezbite-

minarium nauczycielskim w Jaworo-

rium. Śpiewała zawsze głośno, miała

kiew była i pozostanie miastem wielona-

wie. Specjalizowała się w nauczaniu

piękny głos – wspomina ks. Bazyli Pa-

rodowym, gdzie obok siebie w zgodzie

geografii, przyrodoznawstwa, śpiewu

wełko – Starała się jak tylko mogła po-

żyją i Polacy, i Ukraińcy. Na przykładzie

i sztuki. Grała na skrzypcach. Od-

magać w odbudowie kościoła. Miałem

Heleny Krupy można śmiało powie-

była roczny staż w Akademii Sztuk

przyjemność w ciągu 18 lat widzieć ją

dzieć, że nikt nigdy nie robił problemu

Pięknych w Poznaniu. Bardzo lubiła

w kościele każdego dnia. Była dobrą

przez to, że była Polką. Ze swojej stro-

poezję polską, nawet w podeszłym

katoliczką, kochającą matką, babcią

ny ks. Józef Legowicz zaprosił wszyst-

wieku pamiętała obszerne urywki z

i prababcią. Była wspaniałym Człowie-

kich obecnych wieczorem do kościoła.

poematów Mickiewicza, które chętnie

kiem z dużej litery.

- Będziemy modlili się za jej du-

deklamowała. Pracowała w szkołach

Jej marzeniem było ujrzenie Jana

szę. Zapraszamy wszystkich bez

województwa lwowskiego – w Mage-

Pawła II. Dlatego w dniu jego piel-

względu na obrządek czy narodo-

Uczestnicy uroczystości

rowie, Żydaczowie, Korowyczach.

grzymki, była we Lwowie i witała go na

wość – powiedział do zebranych.

le. Moje rodzeństwo mieszka teraz we

widziałem ją wiele razy w kościele,

W 1938 r. wyszła za mąż. W ro-

Rynku wśród innych lwowian.

Oglądając wystawę obrazów Hele-

Lwowie, Stanisławowie, Łucku.

kiedy przyjeżdżałem do Żółkwi z tury-

dzinie było sześcioro dzieci – pięć

O pracach Heleny Krupy w szkole

ny Krupy-Hawaryluk, zwróciłem uwagę

Maria Bogumiła Kiernicka przez

stami. Od razu stała się dla mnie oso-

córek i jeden syn. Spokojne, szczę-

mówili nauczyciele, jej byli uczniowie,

na dwa nieukończone wielkie obrazy

cały czas tuliła do siebie dwoje wnu-

bą znacznie bliższą, prawie znajomą.

śliwe życie przerwała wojna. Trudne,

przedstawiciele administracji państwo-

„Najświętszego Serca Pana Jezusa”

ków, starszy chodzi do polskiej Szkoły

Inaczej też zrozumiałem słowa, które

niebezpieczne lata pełne grozy i nie-

wej rejonu żółkiewskiego. W szkole

i „Niepokalanego Serca Najświętszej

nr 24 we Lwowie. Młodsza wnuczka

mówili o niej krewni i znajomi. Chciał-

pewności o losy dzieci i własne życie.

prowadziła chórek składający się z

Marii Panny”.

na razie chodzi do przedszkola.

bym zakończyć słowami jej córki.

W 1947 r. osiedliła się w Żółkwi, już w

dzieci młodszych klas, zespół taneczny,

- To jej ostatnie prace, które roz-

Wszystkich spraw organizacyjnych

- Najważniejsza osoba tej uroczy-

następnym roku zmarł jej mąż. Zosta-

zajmowała się dziećmi po lekcjach. Nikt

poczęła grubo po ukończeniu 90. lat

podjęła się wnuczka Alina. Udało się

stości zapewne obecna jest duchem z

ła sama z sześciorgiem małych dzieci

za to jej nie płacił, a w domu przecież

– tłumaczyła córka Maria Bogumiła –

wspaniale. Przyjechała nawet tele-

nami. Mówi się, że nasi bliscy żyją tak

i mizerną pensją nauczycielki młod-

czekały na nią jej własne dzieci. Ucznio-

Nie wiem czy prace oddać w darze ko-

wizja lwowska. Informacja o uroczy-

długo, jak długo żyje nasza pamięć o

szych klas miejscowej szkoły. Jednak

wie bardzo ją lubili, a rodzice szanowali.

ściołowi, czy zostawić w domu swoim

stości ukazała się także w wydaniu

nich. Pocieszają nas słowa z prefacji

znajdując w sobie siłę, wychowała

Uczyła dzieci malować i chociaż żaden

dzieciom. Bardzo lubiła malować kwia-

„Wisnyka”. Wnuczka rozważa rów-

zmarłych, że „życie nasze zmienia

swoje dzieci i kilka pokoleń uczniów.

z jej uczniów malarzem nie został, jej

ty – tulipany, maki, słoneczniki. Każde

nież wydanie księgi wspomnień o

się, ale się nie kończy”. Przecież to,

Zawsze była gorliwą katoliczką.

kwiaty zostały na zawsze w ich oczach,

z naszego rodzeństwa ma w domu jej

H. Krupie-Hawryluk. Zebrała już dość

co było w niej niezniszczalne – talent

- Wszyscy jesteśmy omodleni

a w sercach wdzięczność i szacunek

obraz z kwiatami. Wybrałam drogę

sporo tych wspomnień, jednak zwróciła

do malowania i wiara – nadal trwa…

szeptanymi przez mamę słowami mo-

do swojej pierwszej nauczycielki.

mojej mamy – pracowałam przez całe

się jeszcze do wszystkich obecnych z

W naszych sercach i pamięci zawsze

dlitwy – mówiła jej córka – Jej wiara

Przewodniczący Rady Miejskiej

życie jako nauczycielka języka angiel-

prośbą o dopisanie swoich własnych,

będziesz z nami.

była cicha, ale wielka i twarda.

Tadeusz Szwaj przypomniał, że Żół-

skiego, w tej samej żółkiewskiej szko-