17

www.kuriergalicyjski.com * Kurier galicyjski * 12–25 lutego 2013 nr 3 (175)

Z Polski do potrzebujących w Załuczu

z nich, ma swoją ulubioną herbatę,

kawę zbożową, czy – banalny dla

nas – kisiel. Raczej nie wyobrażamy

Wolontariusze z Polski i młodzież z parafii katolickiej w Śniatyniu pomagają małym

sobie by produkty te można było

zastąpić nasionami… Tak więc do

pensjonariuszom z internatu dla dzieci niepełnosprawnych w Załuczu koło Śniatyna

pomocy  przyzwyczailiśmy  wiele

osób i chyba nie jest to zjawisko

(woj. iwano-frankowskie). Historiami tych dziewczynek i chłopaków można by obdzie-

negatywne, zważywszy na dziesiąt-

lić dziesiątki dorosłych. Mogłyby posłużyć za scenariusz do wielkiego dramatu. Bo

ki różnych, niekoniecznie dobrych

przyzwyczajeń na tej ziemi i na

to życie wypisuje najbardziej dramatyczne sytuacje i często najbardziej brutalne.

nasze, raczej spokojne sumienie –

konstatuje pani Monika.

Dzięki zbiórkom darów w gim-

SABINA RÓŻyCKA

nazjum nr 1 oraz w gimnazjum nr 7

tekst i zdjęcia

im. UNICEF w Zielonej Górze, dzięki

wsparciu pani Małgorzaty Chalcarz

W Załuczu przebywają niepełno-

sprawne intelektualnie dzieci i mło-

dzież. Jest też kilka młodych osób z

najcięższymi schorzeniami umysło-

wymi. Opuszczone przez rodziców,

przebywają w ośrodku pod opieką

państwa. Całe lata mieszkają tu pra-

wie nikomu niepotrzebne. Wybierając

się do internatu nie bardzo zdawałam

sobie sprawę, dokąd trafię. Po odwie-

dzeniu tego zakładu wszystkie życio-

we niepowodzenia wydają się drobia-

zgiem. Po prostu jest się wdzięcznym

Bogu za możliwość chodzenia, roz-

mawiania, rozumienia świata i ludzi.

Pani Stefania ze Lwowa

Z dziećmi spotykam się w cza-

– BCD, a także dzięki pomocy osób

sie zajęć. Układają mozaikę. Wiele

prywatnych (m.in.: dr. Zygmunta Pa-

z nich jest na wózkach inwalidzkich,

ska, Marka Partyki, Zofii Rohatyń-

inne mają poważne i widoczne ozna-

skiej), zostały przygotowane paczki,

ki niedorozwoju. Żeby pracować z

zawierające głównie żywność – tak

takimi dziećmi trzeba mieć wiele cier-

bardzo potrzebną, w trudnych, ukra-

pliwości. – Te, które choć trochę rozu-

Wolontariusze i wychowankowie internatu

ińskich realiach. Na Święta Bożego

mieją, mogą się poruszać lub siedzą

Narodzenia ponad 70 paczek fun-

na wózkach, – wyjaśniają cierpliwie

z Polski pomógł nam wstawić nowe

odwdzięczają się studentom z Pol-

chowawczyni opowiada, że Uljana

dacja wysłała rodzinom we Lwowie,

wychowawcy i uprzedzają, że dzieci

okna i drzwi. Do pomocy z Polski

ski i przedstawicielom parafii uśmie-

bada kolory i zapamiętuje je. Jak

Siemianówce, Krzemieńcu, Zbarażu,

mogą nie mieć ochoty na rozmowę.

dołączyli przedstawiciele holender-

chem, szczerością, czasem też

to robi – pozostaje jej tajemnicą.

Samborze, Szepetówce, Grudniawce

Jeśli tak się stanie, trzeba po prostu

skiej fundacji Henryego Nouwena.

łzami. Tak wyrażają swoją miłość –

Urodziła się z nieuleczalną wadą –

i Czerwonym Kwiecie. To najcięższy

przeczekać, bo wszyscy mieszkańcu

Teraz proboszczem w Śniatyniu jest

mówią dziewczyny.

artrogrypozą. Przy tym schorzeniu

transport w roku, a z drugiej strony

internatu są bardzo szczególni.

ks. Grzegorz Ząbek, jest częstym

– Patrzcie, jaką mam mozaikę,

ręce i nogi są niedorozwinięte. Do

granicy – bardzo oczekiwany…

Razem z wychowawcami pracuje

gościem w Załuczu. Mamy siedmiu

ile kolorów, pomóżcie mi je ułożyć, –

łokcia i kolana kończyny rosną nor-

W styczniu br. Monika i Andrzej

tu kilka młodych dziewcząt. Wszyst-

wolontariuszy do pracy z pensjona-

mówi 20-letnia Uljana Belej, młoda

malnie. Dalej – nie. Jeszcze w szpi-

Michalakowie wysłali 50 paczek – z

kie ze Śniatyna i Kołomyi. Przywiodło

riuszami. Pomagają wychowawczy-

ale znana już artystka, która maluje

talu rodzice zrzekli się dziewczynki.

przeznaczeniem dla lekarzy polskich

ich tu miłosierdzie i współczucie. –

niom i personelowi. Pomagają cho-

trzymając pędzel… zębami. Siadam

Jako czteroletnia dziewczynka trafi-

we Lwowie i Stanisławowie, dla pa-

Wszystkie dziewczyny są ze śnia-

rym wstać z łóżka, wyprowadzają na

obok i pomagam rozkładać kolory.

ła do ośrodka z Nadwórnej. Takich

rafii w Sokalu i Miżyńcu; dla rodzin

tyńskiej parafii rzymskokatolickiej.

dwór, bawią się z nimi. Czytają dzie-

Wychowawcy obserwują, czy nie

historii mają tu wiele.

indywidualnych we Lwowie, Szepe-

Pracują od 2006 roku – opowiada

ciom, opowiadają im o Bogu, latem

pogorszył się jej nastrój. Różnie

Na pożegnanie jedna z dziew-

tówce, Klesowie i Draganówce.

bywa, a w takich wypadkach należy

czynek deklamuje wiersz o tym, że

szybko odwrócić jej uwagę. Na razie

wszyscy wychowankowie internatu

są takimi samymi ludźmi i nie po-

artystka ma natchnienie. Prosi wy-

Kresowe gwiazdy

trzebują litości. Są niepełnosprawni,

chowawczynię o akwarele i szkla-

bo taka jest wola Boża. Nikt im nie

neczkę z wodą. Na grubym kartonie

Gwiazdy kresowe – są li takie

może pomóc.

umieszczają nieukończony zimowy

w świecie?

Wszyscy potrzebujemy ciepła,

pejzaż. Uljana bierze zębami pę-

Co płaczą z Wami i świecą

miłości i zrozumienia. Takie słowa

dzel, macza w wodzie i szybkimi

srebrzyście,

działają jak zimny prysznic, zmu-

ruchami używając różnych odcieni,

Czasem są smutne, czasem

szając nas do zastanawiania się nad

maluje. Kilka ruchów i już jest zimo-

zadumane,

sprawami, obok których często prze-

we drzewo. Nie do wiary.

A czasem słodkie, jak rodzynki

chodzimy obojętnie. Dobrze, że są

Po 20 minutach dziewczyna jest

w cieście.

ludzie z Ukrainy i Polski, dla których

zmęczona. Długo spogląda w okno.

chrześcijańska miłość i miłosierdzie

Mówi, że teraz jest smutno, bo jest

Znają i kryją tajemnice wielkie,

nie są pustym dźwiękiem, lecz bar-

zima, ale na wiosnę zakwitnie sad

Dokąd poleciał nocą ptak stepowy,

dzo konkretnym działaniem.

i ona koniecznie to namaluje. Wy-

Kto chrzęści w głogu, kto się z kogo

Bogdana Piskozub i Uliana Rajt z dyrektorem internatu

śmieje,

Mykołą Suchołytkim

A gdzie rumaka mignie cień bajkowy.

Mykoła Suchołytki, dyrektor interna-

wyjeżdżają na obozy i wycieczki.

Znają też losy przeszłe, przyszłe

tu. – Nie wiem jak byśmy bez nich

Poza tym sprzątają, myją i piorą. Są

wieki,

dawali sobie radę, – dodaje.

u nas od dziesiątej rano do czwar-

Co komu, kiedy będzie napisane,

Na początku do zakładu przyszły

tej po południu. Czas mija szybko.

Pucharów srebrem wyszywają

cztery zakonnice – siostry miłosier-

Mieszkańcy internatu akceptują ich,

szlaki,

dzia i ks. Jan Radoń, który obecnie

traktują jak braci i siostry.

Wędrowcom dają pieśni niezagrane.

pracuje w Rosji. Zakonnice po wio-

– Byłyśmy poruszone, kiedy tu

skach zbierały chore dzieci i opie-

trafiłyśmy – opowiadają wolonta-

Chmury nadchodzą – zakrywają

kowały się nimi. – Dowiedziały się

riuszki Bogdana Piskozub i Uliana

gwiazdy.

o istnieniu naszego zakładu. Przy-

Rajt . – Nie mogłyśmy powstrzymać

Co robić? – pytam. Nie wiem już

jeżdżały codziennie. Szły do lekarzy,

łez i emocji. Wypisane w oczach wy-

niczego.

wychowawców i pytały jak mogą

chowanków nieme pytanie „czy jesz-

To nowy dzień nadchodzi, jak co

pomóc. Byliśmy bardzo radzi tej po-

cze do nich wrócimy?” powstrzymało

ranka

mocy – dodaje Nadija Matejczuk,

nas przed ucieczką stąd. Jedynie

Zwykła zabawa dzieci – w chowanego.

wiara i wsparcie naszych przyjaciół

pracownica internatu.

z Rzeszowa, Białegostoku i War-

Potem ks. Jan zrobił dla nas

Artystka Uliana Belej maluje (zdjęcie z archiwum Uliany

MARCIN ROMER

szawy zatrzymały nas tu. Dzieci

wielką rzecz – przy pomocy parafii

Rajt)