22

nr 1 (413) |17­30.01.2023

Rozmowy Kuriera

www.kuriergalicyjski.com

To co robimy jest kroplą w morzu,

ale jest darem serca naszej fundacji

Z prezesem KAZIMIERZEM

PABISIAKIEM i czlonkiem

zarządu JUSTYNĄ STASZAK

z Dortmundzko ­ Wroclawsko

­ Lwowskiej Fundacji im.

Św. Jadwigi rozmawial

EUGENIUSZ SALO.

Panie Kazimierzu, jako Fun-

dacja im. Św. Jadwigi zostali-

ście wyróżnieni medalem bl.

Jakuba Strzemię, który zo-

stal uroczyście wręczony we

Lwowie. Czym dla was jest to

wyróżnienie?

Dyplom i medal otrzymala Dort-

mundzko ­ Wroclawsko ­ Lwowska

Fundacja im. Św. Jadwigi z siedzibą

we Wroclawiu. Ja bylem osobą odbie-

i mam wielkie wspólczucie dla tych

zarejestrowana wlaśnie we Wrocla-

rającą to zaszczytne wyróżnienie dla

ludzi.

wiu, chociaż byla polsko-niemiecka.

naszej fundacji. To bylo także wyróż-

Jestem bardzo zadowolony, że moglem

Zdecydowano, że najlepiej jak to bę-

nienie dla ludzi z Wroclawia, szcze-

tu przyjechać, spotkać się z przy-

dzie tutaj we Wroclawiu. Pomimo tego,

gólnie dla mlodzieży szkolnej, dla ka-

jaciólmi z Politechniki Lwowskiej

że te relacje byly dwustronne czyli

kresowe. Dzięki temu zbudowaly się

już przetarte szlaki, mieliśmy już

dry pedagogicznej i dla rodziców. To

i z parafianami katedry lwowskiej,

równolegle pomiędzy Dortmundem

bardzo silne więzi i relacje, które po-

tam naszych partnerów. Dlatego tak

wlaśnie ci mlodzi ludzie już od ośmiu

z jej proboszczem ks. Janem Niklem

a Wroclawiem. Prezydium fundacji

zwalają nam być caly czas w kontak-

bardzo ważne jest budowanie tego

lat biorą udzial w akcjach ,,Paczka dla

oraz z bylymi praktykantami. Wszy-

skladalo się zarówno z mieszkań-

cie z tymi osobami.

partnerstwa, które zrodzilo się 50 lat

lwowiaka". A teraz od końca lutego, od

scy są zmartwieni tym co się dzieje

ców Dortmundu jak i mieszkańców

Tym trudniej bylo nam przeżyć to,

temu. Dzięki temu mieliśmy zaufa-

wybuchu wojny bardzo zaangażowa-

i chcą żeby ta straszna wojna jak naj-

Wroclawia. Tam byly podejmowane

co stalo się 24 lutego. Wiadomość

nych przyjaciól, do których mogli-

li się w zbiórkę pieniędzy i darów na

szybciej się zakończyla. A my chce-

kolejne projekty, wspólne seminaria

o wojnie przeszyla nasze serca, nasze

śmy wysylać pomoc i wiedzieliśmy,

pomoc dla Ukrainy.

my ich wspierać w tej nadziei.

dwustronne, praktyki zawodowe, po-

umysly. Następnego dnia podjęliśmy

że będzie tam dobrze przekazywana

Wiemy, że to co robimy jest kroplą

moc materialna i humanitarna wtedy,

decyzję, że nasza fundacja będzie

i dysponowana.

Fundacja im. Św. Jadwigi po-

w morzu, ale jednak jest darem serca

kiedy byla bardzo potrzebna. Przez tę

operatorem wsparcia potrzebnego

maga już od prawie dwudzie-

Poza wysylaniem paczek po-

naszej fundacji, wroclawian. Chcial-

pomoc materialną Polacy otrzymy-

w czasie wojny i rozpoczęliśmy bar-

stu lat, szczególnie Polakom we

mocowych na Ukrainę wspie-

bym tu wspomnieć też wladze miej-

wali bardzo dużo wsparcia, żeby mogli

dzo trudne dzialania, bo jak się potem

Lwowie, ale też i mieszkańcom

raliście  także  uchodźców,

skie, prezydenta Wroclawia Jacka

coś zmienić w tej trudnej rzeczywi-

okazalo, to wsparcie trzeba bylo zor-

calej Ukrainy.

którzy uciekając od wojny

Sutryka, arcybiskupa Józefa Kup-

stości. Wyobraźmy sobie jak wyglądal

ganizować na bardzo dużą skale. Ale

przyjechali do Wroclawia.

Jesteśmy związani ze Lwowem, z ka-

nego, metropolitę wroclawskiego,

Wroclaw i jak żylo się w Polsce ponad

wroclawianie, jak i wszyscy Polacy

Justyna Staszak: Poza pomocą,

tedrą lacińską, archidiecezją lwow-

którzy nas bardzo wspomogli w tym

50 lat temu.

zdali egzamin z solidarności i mię-

ską, fundacją ,,Dajmy nadzieję", któ-

trudnym okresie. Ale też czuliśmy

Także w tym gronie dwustronnym

dzyludzkiego zrozumienia tych po-

którą kierowaliśmy do osób na Ukra-

ra powstala dzięki przyjazdom tutaj

wsparcie naszej patronki świętej

podjęta zostala decyzja o rozszerzeniu

trzeb. Wszystkie placówki oświato-

inie, zorganizowaliśmy też we Wro-

do Wroclawia mlodzieży ze Lwowa

Jadwigi.

dzialalności naszej fundacji na wschód

we zaangażowaly się w pomoc. Straż

clawiu pomoc dla osób potrzebują-

na praktyki zawodowe. Te kontakty

do Ukrainy. I to kolejny jubileusz, który

miejska bardzo nam pomogla. Miesz-

cych. W pierwszych dniach wojny

Fundacja im. Św. Jadwigi w tym

są bardzo owocne. To nie tylko jest

ukazuje, że mija ponad 20 lat jak zapa-

kańcy wszystko dowozili. A gdy ta

okazalo się, że przyjeżdża tu coraz

roku obchodzi okrągle jubile-

pomoc materialna, ale to są także

dla ta decyzja czyli od tamtego momen-

akcja nabrala rozpędu, to przyjeż-

więcej mieszkańców Ukrainy. Poje-

usze. W wydanym przez was

spotkania, wymiana doświadczeń,

tu otwieramy szeroko drzwi mlodym

dżaly do nas transporty z calej Euro-

chaliśmy na dworzec i zobaczyliśmy,

biuletynie widzimy liczby 50,

wspólne programy i projekty. Bardzo

ludziom z Ukrainy, aby mogli przy-

py. Każdego dnia jako wolontariusze

że przyjeżdżają mamy z dziećmi. Nie

30, 20. Pani Justyno, co to są za

dobrze nam się wspólpracuje. Myślę,

jechać do Wroclawia, zdobyć cenne

pracowaliśmy bardzo ciężko. W na-

mogly zabrać wielu rzeczy, bo na jed-

liczby i w jaki sposób obchodzi-

że nasza dzialalność jest doceniana

doświadczenie, ale przede wszystkim

szym magazynie darów pracowalo

nej ręce trzymaly male dziecko, drugą

liście rocznice jubileuszowe?

tutaj we Wroclawiu, ale też bardzo

uwierzyć, że mogą zmieniać rzeczy-

ponad 50 osób. Chcieliśmy, aby to jak

prowadzily to, które już umialo cho-

często bywamy we Lwowie, żeby po-

Minęlo ponad 50 lat od momentu, kie-

wistość. Przyjeżdżając do Wroclawia

najszybciej przepakować i przygoto-

dzić. Mialy ze sobą jakąś torbę i plu-

dzielić się tym co robimy. Jesteśmy

dy rozpoczęly się pierwsze kontakty

otrzymują bardzo dobre przygoto-

wać do wysylki na Ukrainę.

szaki dla dzieci, żeby nie plakaly.

bardzo wdzięczni księdzu arcybi-

Dortmundu i Wroclawia. To pięk-

wanie, wyksztalcenie, kończą dobre

Z myślą o nich otworzyliśmy punkt

Rozumiem, że te wielolet-

skupowi Mieczyslawowi Mokrzyc-

na wielka i zapisana historia, przede

uczelnie. Natomiast to, co jest potrzeb-

pomocy, do którego mogly przyjść

nie kontakty się przydaly i od

kiemu i kapitule za otrzymany medal

wszystkim relacjami międzyludzki-

ne technologicznie czy organizacyjnie,

osoby po wsparcie materialne. Prze-

razu, od pierwszych dni wojny

bl. Jakuba Strzemię.

mi. Bo to one zbudowaly przez te pól

to wlaśnie u nas zdobywają.

kazywaliśmy glównie artykuly

zaczęliście dzialać z pomocą dla

wieku to partnerstwo, z którego potem

Bardzo cenną rzeczą są nasze spo-

spożywcze i higieniczne. Dbaliśmy,

Panie Kazimierzu, odbieral Pan

Ukrainy.

mogla wyrosnąć fundacja. Jak tylko

tkania, rozmowy mlodych osób w do-

aby matki z dziećmi byly zabezpie-

osobiście nagrodę we Lwowie.

można bylo formalnie zarejestrować

mach w których mieszkają, w domach

Nasza pomoc od razu docierala do

czone. Mamy nie mogly zabrać wóz-

Jak wygląda obecnie wojenny

Fundację im. Św. Jadwigi, zostala ona

osób, którzy często mają korzenie

tych miejsc docelowych, bo mieliśmy

ków, wanienek, nocniczków, rower-

Lwów?

ków, tego typu rzeczy, a dzieci tego

Wiedzialem, że ten pobyt we Lwo-

potrzebowaly.

wie będzie inny. Lwów niby taki sam,

Bardzo wiele osób podeszlo do tego

a jednak bardziej smutny. Rynek,

z ogromnym sercem. Taki pan Miko-

trzy katedry, wszystkie zabytki są

laj przychodzil i mówil, że najbardziej

chronione przed ostrzalami. Worki

niewinnie poszkodowane są w tej

z piaskiem, zasieki, to wszystko robi

wojnie dzieci. One nic nie zawini-

wrażenie. Mimo, iż mieszkańcy sta-

ly, że tak się stalo. Dlatego przycho-

rają się funkcjonować normalnie, to

dzil raz w tygodniu z pelną torbą gier

jednak na kimś, kto przyjeżdża i wi-

i książeczek dla tych dzieci. Kupowal

dzi to po raz pierwszy ­ robi to wra-

je sam i przynosil do naszego punktu.

żenie. Nawet w rozmowach z ludźmi

Jak dzieci przychodzily z mamami, to

widzieliśmy, że te uśmiechy nie byly

wiedzialy, że jest taki kącik, tam pod-

już tak radosne jak kiedyś. I nie ma

biegaly i wybieraly sobie te zabawki

się co dziwić, bo to jest wojna. Nigdy

i zabieraly ze sobą.

nie wiadomo co będzie za godzinę.

Potem przychodzily mamy, żeby po-

W czasie mojego pobytu we Lwowie

chwalić się nowonarodzonym dziec-

przeżylem jeden alarm rakietowy.

kiem czy pokazywaly jak te star-

Zrobilo to na mnie wielkie wrażenie.

sze dzieci urosly, jak nauczyly się

Raczej nie czulem lęku, ale bylem pod

wlaśnie jeździć na tych rowerkach.

wrażeniem. Zdawalem sobie sprawę

Wówczas mieliśmy takie poczucie,

co muszą czuć ci ludzie we Lwowie,

że te decyzje byly dobre, że wlaśnie

ale jeszcze bardziej ci, którzy są bli-

tak należalo w tamtym momen-

żej linii frontu. To wielkie przeżycie

cie postąpić i tak naszą dzialalność