8

nr 23­24 (483­484) 19.12. 2025­15.01.2026

Bajka

www.kuriergalicyjski.com

Opowieść wigilijna

wszystko ich wspomnienie za-

Wiedźma stala na ganku

wsze lączy się z odrobiną żalu.

i wsluchiwala się w siebie i ota-

Przyjaciel przeglądal kart-

czający ją świat.

ki z życzeniami i uśmiechnąl

W ogrodzie parskaly reni-

się szeroko na widok tych od

fery, przekomarzaly się ptaki,

Karpia i Smoka. Pierwsza do-

gdzieś w Osadzie rozdzwonily

tarla przemoczona, druga mia-

dzwoneczki, zaśmialy się dzie-

la lekko osmolone brzegi. Nie

ci, ktoś poirytowany podniósl

byly idealne, co przecież nie

glos, a ktoś inny szeptal uspo-

przekreślalo doskonalości slów.

kajająco, że wszystko będzie

Te pisane wierszem, i te niepo-

dobrze, tyko trzeba w to uwie-

radne ­ wszystkie mialy moc

rzyć. Kwililo nowo narodzone

zmieniania czyjegoś życia. Po-

dziecko, a jego rodzice zachwy-

zwalaly uwierzyć, że wciąż dla

cali się tym, jak jest doskonale.

kogoś jesteśmy na tyle ważni,

Wiedźma miala nadzieję, że ni-

by o nas pamiętal.

gdy o tym nie zapomną. Szele-

On sam też otrzymal kilka

ścily papiery, ktoś w ostatniej

pocztówek pachnących roz-

chwili owijal prezenty, trza-

grzaną plażą z przeszlości, wi-

skal ogień w kominkach, ply-

nem wypitym przed laty, wlo-

nęly opowieści i wspomnienia.

sami dziewczyny, która wybrala

Zdawalo się, że gdzieś daleko

innego. Cieszyly go wszystkie,

skrzypi śnieg, a może nienaoli-

lecz wiedzial, że już za kilka dni

wione drzwi?

będzie wspominal te, których

­ Czego szukasz? ­ zapytal

nie dostal. Taka już czlowiecza

Kot strząsając z ogona kroplę

natura ­ pustka boli najbardziej.

wody, w której przeglądalo się

Mag stal przy oknie i wy-

cale niebo. Przez moment za-

patrywal wlaściwej gwiazdy.

stanawial się, jak może się ono

Niektórzy powiadali, że trze-

pomieścić w czymś tak niewia-

ba wyczekiwać pierwszej, ale

rygodnie malym, ale przypo-

on szukal tej, która zamigoce

mnial sobie, że w oczach uko-

w odpowiednim momencie. Nie

chanej istoty odnajdujemy caly

zawsze to, co pierwsze, jest naj-

wszechświat, więc czymże jest

lepsze. Poza tym chcial dać czas

niebo zaklęte w jednej kropli.

zmierzającym teraz do domu.

­  Wypatruję  Wędrow-

,,Tradycja nie może stać ponad

ca ­ odpowiedziala Wiedźma

ludźmi" pomyślal. Skoro się

szczelnie otulając się szalem.

spóźnili, mieli ku temu powód.

­ I samej siebie sprzed lat.

­ Gwiazdy symbolizują prze-

Tych, którzy odeszli, tych, co

szlość ­ powiedzial do Aniola,

się zgubili, i kogoś, kto móglby

który stanąl u jego boku. ­ Na-

przyjść, ale boisz się, że nigdy

wet nie wiemy, czy jeszcze ist-

do ciebie nie trafi ­ dodal Kot,

ludzi może spotkać to samo, tylko

­ Jeśli tylko mamy kogo ­

nieją, nie mogą więc być waż-

przekonany, że Wiedźma zapo-

AGNIESZKA SAWICZ

dorzucil Mlodzieniec i przerwal

nie rozumial, dlaczego tak często

niejsze od tych, na których

mni wyliczyć wszystko, co te-

na moment ukladanie na taler-

boją się wyciągniętej w ich stro-

czekamy.

raz jest dla niej ważne.

Choinka pachniala dzieciń-

nę ręki. On, choć skrzywdzony,

zach pierogów. ­ Sądzicie, że

Aniol pokiwal glową, nieco

Ktoś trącil furtkę, pierzchly

stwem, cichutko podzwaniala

zaufal. Inni też mogą.

latwo znaleźć milość?

zbyt energicznie, bo omal nie

sploszone niepokoje.

lańcuchami i marzeniami, ja-

Sąsiadka wygladzila ob-

­ Nie, ale to, co wartościo-

spadla mu aureola. Poprawil

­ Czekaliście na mnie? ­ za-

kimi w tym roku ją udekorowa-

we, zawsze jest rzadkie ­ odpo-

rus, a ten westchnąl z zado-

ją, przygladzil anielskie wlosy

pytal Wędrowiec i postawil na

no. Skrzyly się nadzieją, ukryte

wiedzial Mikolaj. ­ Coś o tym

woleniem. Bardzo potrzebowal

i uśmiechnąl się do Maga, swo-

ziemi worek pelen przygód,

wśród kolorowych bombek, cu-

dziś wsparcia, w końcu czeka-

wiem, w końcu zajmuję się pre-

jego odbicia w szybie, Śmierci

rozczarowań i spotkań.

kierków i rajskich jabluszek. Na

la go najważniejsza wieczerza

zentami, a milość to najpięk-

wędrującej drogą z torbą pelną

Kot przytaknąl, Wiedźma

pierwszy rzut oka niewidoczne,

w roku! Trochę obawial się plam

niejszy dar, jaki otrzymuje-

pierników, do Staruszki cze-

otworzyla szeroko drzwi. Nie

ale to one nadawaly drzewku

i zagnieceń, ale orzechy pocie-

my od Losu. Problem w tym, że

kającej na Samotną ze Wzgórza

bala się, że uleci przez nie cie-

blasku i magii.

niekiedy musimy na niego po-

szaly go grzechocąc w misie.

i tego mężczyznę znad rzeki,

plo ­ gdy wpuszczamy kogoś

­ Najwięcej czaru jest w tym,

czekać, a że brakuje nam cier-

­ Zauważ, że nas muszą roz-

który dotąd z nikim się nie za-

w swoje progi, dom zyskuje

co wymyka się naszemu spoj-

pliwości, chwytamy namiast-

lupać, ale to nie jest powód do

przyjaźnil. Uśmiechu starczylo

więcej, niż traci.

rzeniu, co balansuje na kra-

zmartwienia. Bywa, że coś trze-

ki i później nie mamy w sercu

dla wszystkich. Jak zawsze.

Aniol pomógl Wędrowco-

wędzi rzeczywistości i baśni

ba zniszczyć, by móc w pelni się

miejsca na prawdziwe uczucie

Pod powalą snuly się nuty

wi wnieść bagaż doświadczeń,

­ mówila Stara Kobieta i choć

­ powiedzial patrząc z tkliwo-

tym cieszyć. Martwią cię pla-

kolęd, drobinki wspomnień,

Mikolaj upewnil się, że pod

Dziecko bylo pewne, że prze-

ścią w oczy nieco już wybla-

my? Każdy ślad obecności gości

woń cynamonu i pomarańczy,

choinką leży jeszcze jeden pre-

mawia przez nią mądrość prze-

kle, ale wciąż pelne figlarnych

będzie dowodem na to, że dobrze

migdalów, miodu i suszonych

zent, skrzaty już cieszyly się

żytych lat, nie dawalo mu spo-

się tutaj czuli. Również dzięki

iskierek. Tak podobnych do

jablek. Pająk lapal je i wplatal

na opowieści, z których utkają

koju jedno pytanie:

tych, które migotaly między

tobie ­ przekonywaly, a Dusze,

w swoją sieć, pragnąc zatrzymać

legendy. Gwar przybral na sile,

­ Czy w takim razie zwy-

podskubujące makowce, kiwa-

świerkowymi galązkami.

na dlużej ten wieczór, w którym

a radosne slowa, lzy wzrusze-

czajne, prawdziwe życie nie

ly twierdząco glowami. One już

Pies, który staral się być nie-

Nadzieja, Wiara i Milość przy-

nia, wspomnienia pelne tęsk-

może być niezwykle?

widoczny w tym świątecznym

wiedzialy, że nic nie jest trwa-

bieraly postać upominków, go-

noty i oczekiwanie zmienily się

Stara Kobieta przytulila je

rozgardiaszu, przede wszystkim

le, ale też nic tak naprawdę się

towanych godzinami potraw,

w tę chwilę, w której raz do roku

mocno.

nie kończy. Najlatwiej się o tym

dla Kota, slysząc o milości zamer-

nieporadnego uścisku, wstydli-

czas przestaje plynąć.

­ Ależ takie wlaśnie jest! Po

przekonać myśląc o ludziach,

dal ogonem. Jedna go porzuci-

wie wyszeptanych życzeń.

Kot patrzyl na zgromadzo-

prostu często nie zauważamy,

la, inna odnalazla. Wiedzial, że

którym wybaczyliśmy. Mimo

*

nych gości i wiedzial, że jest

że każde jest na swój sposób

we wlaściwym miejscu. Mial tę

bajką, taką, którą sami opowia-

pewność dlatego, że znalazl się

damy światu. Od nas zależy, czy

w sercach tak wielu osób.

będzie ona dobra i czy będzie

­ Czego nam dziś życzysz?

miala szczęśliwe zakończenie.

­ zapytal Wiedźmę i cierpliwie

­ Och, czasem, choćbyśmy

poczekal na odpowiedź. Nad

nie wiem, jak się starali, wszyst-

tym, co ważne, trzeba się nieco

ko idzie źle! ­ Wtrącila się Do-

zastanowić.

bra Wróżka, ścierając z podlogi

­ Chcialabym, abyście byli

barszcz, który przed chwilą roz-

dla kogoś najważniejsi na świe-

lala. Nie zauważyla, że pomagają

cie ­ odpowiedziala Wiedźma

jej skrzaty, zbierając cieple jesz-

i zaprosila gości do stolu. Tych,

cze krople do malutkich kubecz-

których widziala, niewidzial-

ków i niosąc je na swój stól.

nych, nieobecnych. I tych obec-

­ Ale to wciąż nasza decy-

nych w tym gronie myślami.

zja, czy zlo zostawimy za pro-

­ Dobrych świąt! ­ dodala.

giem, czy pozwolimy mu się

Nie muszą być najweselsze,

rozgościć. Nawet w najgor-

niech będą pelne tego, co waż-

szych chwilach możemy ko-

ne. Niech każdy wypelni je

chać ­ uśmiechnęla się Stara

wlasną treścią.

Kobieta.